جناب حجة السلام احمد جمالی داستانی را از

پدرشان مرحوم شیخ میرزا حسین جمالی این

چنین تعریف می کردند:

پدرم در ایام جوانی به همراه چند نفر از دوستانش به

کوهنوردی می روند.وقتی که می خواهند کتری آب جوش

راازروی آتش بردارند و چای درست کنند دستش به سنگ

زیر کتری می خورد و متوجه می شود که مثل یخ سرد است

ولی بقیه سنگ ها داغ هستند .

با تعجب  سایر دوستان را صدا می زند و همگی جمع می شوند.

با کنجکاوی سنگ را می شکنند و با کمال ناباوری مشاهده

می کنند که یک "ِکرم" در میان آن سنگ با مقدار کمی خاک

زندگی می کند و به این وسیله خداوند روزی او را می دهد

وآتش را برایش سرد می کند .مرحوم پدرم می گفتند:

آن خدایی که از کرم میان سنگ در آتش غافل نیست آیا از

ما غافل است و روزی مارا نمی دهد؟

در اعماق دریا ودر بطن سنگ        دهد روزی کرم را بی درنگ